جایی بالاتر از ...
جدایم می کند از سطح پست !، و بعدحالم به هم می خورد از« پایینی »که از بالا دارم نگاهش می کنم ؛ مثل اینست که لکه ی دیوار اتاقت را ندیده باشی سالها ... من مال اینجا نیستم ، اینجا هم مال من نیست ، حال همیشگی کجا و هرگز ِ محال کجا ؟ ! مثل بستنی آب شده ایم و لطفمان را از دست داده ایم . اما چه می توان کرد که « ما را سری است با توکه ...
شکر خدا باز هم حالمان بد است و این یعنی اینکه هنوز هم به اصل سلامت ما امید می رود ! دلتنگی داده است و تنگدلی با هم ؛ و این حس لعنتی، همیشه وهنوز شده است برایمان ، که انگار حیرانی حکم نفس است ؛ و این موهای سپید انگار اجبار بازدممان است ، نه گرد پیری ...
#
#
#
صندلی بگذار روبرویمان و بنشین ، حرفهای زیادمان را خط به خط بخوان ونرو ، که برای رفتن هم دیر
شده ایم؛ صندلی بگذار روبرویمان و بنشین که روبروی من روبروی توست ،همین است که لوطیانه می گویم
بنشین روبرویمان ... صندلی بگذار ! نه بیا اینجا بنشین ! اینجا که جای بزرگیهایمان است ، مثل آقا اصغر ، مثل آقا عباس ، زیراندازی و متکایی وپتوی تا شده ی ... *
اسباب بزرگی هم هست ، پس بیا جامی بزن که خط به خط نخوانده مانده ایم ، بیا با ما و شرابی ، هر چند
« غم بزرگ دلم را شراب بی اثر است » * ناخوانده مانده ایم و تنهاییهایمان سر به فلک می زتد بیا بنشین،
بیا که مستی هستی را از یادمان می برد ، بیا بنشین بیا ...
*
آقا اصغر و آقا عباس دو تا انسان بزرگند. دو تا الگوی انسانی بزرگ که عارفند و مهربان ... و همیشه برای من نشانه بوده اند ... در موردشان می نویسم
*
بیتی از اسد الله عاطفی است :
غم بزرگ دلم را شراب بی اثر است
که آتش آتش عشق است وآب بی اثر است
کند غروب به صبح وصال عشق عزیز
چرا که برلب چشمه سراب بی اثر است
شکنجه دیده و رویین و عاطفی شده ایم
بگو به چرخ که ما را عذاب بی اثر است ...