مردی که صبح، با کت و شلوار،خنده رو
وا می کند دری به سوی متن ِ روبرو
بی شک به میهمانی ِ آیینه رفته است
مردی که شب شکسته دل و گریه در گلو
وقتی به متن ِ پشتِ سرش فکر میکند
تا نیمه در تموج ِ مه می شود فرو
آهسته گریه می کند ومحو می شود
بر دفتری که از شن ودریا گرفته بو
پاهاش، باد می شود ومی وزد به راه
دستانش ابر می شود از شوق ِ جستجو
پس دکمه های پیرهنش شعله می کشد
تا پر بگیرد از یقه ی خود، به شکل ِ قو
آن گاه شعر ، در کت و شلوار ِ شعله اش
آوازه خوان به راه می افتد ، به جای او ...
از : محمد سعید میرزایی
آبان هفتاد و هشت